Tijd om bij te praten

Eigenlijk is het de bedoeling dat ik nu de notulen van een recent gehouden wijk overleg uit tik, maar aangezien ik net onze tweede hands gekochte box uit elkaar geschroefd en versjouwd heb, stond mijn hoofd daar niet zo naar.

Zoals iedereen wel weet is Inge al een tijdje zwanger van ons eerste kindje, 28 weken om ongeveer precies te zijn, en hebben we de nodige voorbereidingen al weer achter de rug.

Één daarvan was het opknappen van een relatief kleine kamer (ik zal het niet het kleinste kamertje noemen omdat dat toch rare associaties met zich mee brengt) en het om toveren in een schattige kinderkamer (al zeg ik het zelf). Omdat we er niet zo heel veel ruimte en Inge en ik allebei op een aantal gebieden sterk uiteen lopende meningen hebben, zijn we een geruime tijd op zoek geweest naar meubels voor de nieuwe kinderkamer. Uiteraard moest de kamer dus eerst verbouwd worden en dat begon met het verwijderen van het behang dat we bijna 6 jaar geleden op de muur hadden geplakt. Daarna volgde het geweldige systeemplafond waar ik me al vanaf dag één aan ergerde.

Het plan was om de muren glad te smeren en die te schilderen met muurverf. De muur was echter een ramp, een waar maanlandschap waar ik me waarschijnlijk een aantal dagen op kapot zou smeren voor het ook maar in de buurt van een voor mij acceptabele gladde muur zou komen. En zo werd besloten om de muur opnieuw te behangen met een wat meer toepasselijk behang. Behangen heb ik nog nooit gedaan en ik ben bang dat ik daar ook nooit echt goed in ga zijn. Je kan maar beter je tekortkomingen onder ogen zien en hulp vragen. Wie anders dan mijn eigen moeder zou ik daar voor kunnen vragen? Juist, niemand anders. Mijn ouders waren zo lief om een weekend te komen logeren zodat we samen de kamer konden behangen. Het behang zit er echt zo strak en mooi tegen aan, dat zou ik dus waarschijnlijk alleen met een hoop onkuise woorden en misschien met wat verpestte rollen hebben kunnen volbrengen. Veel beter voor mijn hart dit dus.

Daarna kon het plafond er tegenaan, heb ik mij nog een breuk geschaafd aan het op maat maken van een opvul lat en na een dosis frustratie omtrent een zeker TelSell produkt waren de dakkapel - die deel uitmaakt van de kamer - en de deur en kozijnen strak in de verf gezet. De woorden van mijn vader over de deur: "...ik geloof niet dat jij die deur met een verfroller hebt geschilderd. heb je die echt met een roller geschilderd?" Mooier compliment kan volgens mij niet.

het resultaat bij avond

De laatste details, zoals de klink van de deur en het beslag van de kozijnen, werden ingevuld en toen was de verbouwing van de kamer een feit. In de tussentijd hebben Inge en ik ons een breuk gezocht naar een ledikant, een commode en een kast. We wisten dat een commode én een kast én een ledikant nooit gingen passen, maar ... wat dan? Voor een tweede keer gingen we bij de Baby Dump in Eindhoven kijken en besloten om toch ook eens boven te kijken. Wij dachten dat ze daar alleen opslag hadden, wisten wij veel... Bleken ze daar nog een hele afdeling kinderkamers te hebben staan.

een lamp uitzoeken valt overigens ook niet mee

Na wel honderd meubels te hebben gezien in verschillende winkels in verschillende steden hadden we in Den Haag bij de Prenatal iets gevonden dat we allebei mooi vonden. In Eindhoven zagen we dezelfde meubels nog een keer, en toen stond de kwaliteit van het hout me wel zo enorm tegen. Heel dun en iets te veel fineer naar mijn zin. Fineer is leuk voor een of ander goedkoop meubel, maar niet voor een ledikant of kast van een paar honderd euro.

Bij de Baby Dump liepen we langs een kinderkamer en zagen we een enorm gave wieg staan... en de commode was eigenlijk ook wel leuk... en... het ledikant vonden we allebei ook wel gaaf. Valt mijn blik ineens op hetzelfde ledikant in die kamer, maar dan met een commode combinatie. De ideale combinatie voor ons kleine kamertje. Geld voor veel meer hadden we eigenlijk niet echt dus besloten we dat we het belangrijkste: de commode/ledikant combi te nemen en later wel voor een kast te gaan. Hoewel ik in eerste instantie de noodzaak van een extra kast nog niet echt inzag. We kregen bij de commode/ledikant combi nog de nodige extra's zoals een box (*kuch* hebben we al *kuch*) en 100 euro aan spullen die we mochten uitzoeken. Een matras en wat andere kleine benodigdheden waren dus geregeld.

Een gratis box dus. Ik hoor al meteen diverse stemmen fluisteren: zelfs de zon gaat niet voor niks op. Klopt, maar laten we er maar even van uit gaan dat die box ook echt gratis is. Nu hebben we er in ieder geval twee. Ik besloot dat, wanneer er ruimte op zolder zou zijn, ik de box weer in elkaar zou zetten en dan konden we eens kijken of we die box via Marktplaats konden verkopen.

Ruimte was wel een probleem want de zolder kon je dus niet veel verder op dan de trap. Het stond echt vol... Mijn ouders hadden al gezegd dat wanneer we klaar waren met de kamer we maar eens een gil moesten geven dan kwamen ze helpen met de zolder. Zo gezegd, zo gedaan. Samen met mijn moeder hebben we bijna de hele zolder leeg gehaald, een volledige aanhanger vol naar de milieustraat afgevoerd en hebben we de schuur begaanbaar gemaakt.

Ruimte om een box op zolder dus in elkaar te zetten. Dat was op zaterdag. Zondag stelde mijn vader voor om het dakraam af te timmeren zodat de zolder nagenoeg afgewerkt zou zijn. Als de afwerking nog strakker zou zijn, ben ik bang dat we ons er aan hadden gesneden.

De zolder klaar en opgeruimd, dan die extra box maar eens opzetten. Na veel een inspannende paar minuten zag ik al snel dat het uit elkaar halen de box niet echt goed had gedaan. Dit was een box met een lade en toen ik de lade op zijn plaats schoof, drukte deze de zijkanten van de box uit elkaar: levensgevaarlijk. Zo konden we die box dus echt niet verkopen.

Niets dat 4x50mm schroeven overigens niet konden oplossen. Op een aantal belangrijke plaatsen had ik netjes een aantal 4x50 schroeven geplaatst, netjes verzonken en delicaat geschroefd. Dat maakte de box denk ik sterker dan deze ooit is geweest. Via Marktplaats hebben we toen een aantal reacties gehad en vanavond kwam er een stel kijken en hebben de box voor een leuk zacht prijsje van ons overgenomen.

En dan vraag je je wellicht af; leuk al die verbouwing verhalen maar hoe gaat het nu met Inge? Inge voelt zich goed en heeft eigenlijk nauwelijks last van de klassieke kwaaltjes, alleen heeft ze veel last van haar rug. Gelukkig heeft ze contact gezocht met een fysiotherapeut die gespecialiseerd is in onder andere helpen van zwangere vrouwen. Het is nog even afwachten of de therapie helpt maar iets is altijd beter dan niets. Verder doet ze Yoga om te ontspannen en vooral om te léren ontspannen. "We" hebben nog even te gaan maar het gaat voor alsnog gaat het allemaal goed. Ik zeg "we" maar het zware werk wordt en zal natuurlijk door Inge worden gedaan. Nog even en dan is het zover. Eerlijk gezegd? Ik kan niet wachten, maar laat dat kleine mensje toch nog maar wel even wachten. Dat is beter voor hem/haar.