Bijna is het zo ver, mijn taak als vader. Nooit had ik gedacht het zo ver te schoppen. Maar nu 6 weken te gaan, beginnen de gedachten te spelen. De accoorden op de piano des levens beginnen zacht en elegant maar duidelijk te klinken. Onze dochter. Hoe zal ze er uit zien. Hoe zal ze zijn? Lijkt ze op mij? Lijkt ze op Inge? Ze lijkt op ons allebei.
Nog zes hele weken moeten wij wachten voor we je kunnen verwelkomen. Als een waas trekt de tijd voorbija maar de dagen staan stil. Duren lijkt het eeuwig maar de tijd loopt maar door... Zo beschermend, zo voorzichtig. En wat gebeuren zal, zal gebeuren. Wat komen gaat...
Nog zes weken...
0 reacties:
Een reactie plaatsen