Pino had al een hele tijd last van een vergroot hart waar ze medicijnen voor kreeg en de laatste paar weken moest ze veelvuldig hoesten waar soms geen eind aan leek te komen. Samen met de dierenarts hebben we naar mogelijkheden gezocht om het hoesten op te lossen of te verminderen. Naast hoestdrank en een middel om de luchtpijp te ontlasten hebben we zelfs codeïne geprobeerd om de vicieuze cirkel te doorbreken maar het hoesten werd scherper, vaker en ze leek zich soms geen raad.
Na een week de situatie aangekeken te hebben, geprobeerd het hoesten te verlichten met medicatie en homeopathie, vonden we het tijd om naar de dierenarts te gaan om de situatie nogmaals te bespreken en in haar luchtpijp te laten kijken. Wat we op het scherm te zien kregen, daar schrok de dierenarts zelf ook een beetje van. Hoewel Pino nog vol levenslust zat en haar hart het nog wel leek aan te kunnen, zorgde de infectie er voor dat ze veel moest hoesten en erg veel pijn leek te hebben. Terwijl ze nog rustig lag te slapen vertelde de dierenarts wat we eventueel konden doen om de infectie tegen te gaan. Of de behandeling aan zou slaan, was vraag nummer één. Hoe lang dit goed zou gaan was vraag nummer twee. Pino zou hier uiteindelijk ondanks de behandeling weer last van gaan krijgen en de pijn die daar mee gepaard zou gaan ...Samen met de dierenarts hebben we toen besloten dat het beter zou zijn voor Pino om haar nu de rust te gunnen die ze verdient zonder pijn nog voor het zou verergeren in een mens en dier onwaardig bestaan.
Het lichaam van Pino ligt op dit moment in onze schuur, "opgebaard" zou je kunnen zeggen, gewikkeld in een doek. Morgen gaan we haar begraven. Tot die tijd branden we een kaars om haar te gedenken en haar te danken voor alle liefde en vrolijkheid die ze ons geschonken heeft.
We hopen dat ze nu de rust en vrede heeft gevonden...we zullen je missen lieve Pino maar vergeten zullen we je nooit.
0 reacties:
Een reactie plaatsen